ใกล้เวลาเลือกตั้ง 2550 เข้าไปทุกที ครั้งนี้ผมกาเบอร์ไหนก็ตาม ผมคงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกินอ้วก… พรรคการเมืองยิ่งมีหลายพรรคก็เหมือนมีอ้วกหลายกองให้คุณเลือกชิม แต่
จะชิมกองไหนก็เหม็นแหวะเปรี้ยวชวนอ้วกทับลงไปอีกครั้ง
ผมนั่งดูสื่อต่างๆรวมทั้งโฆษณา ต่างประกาศกันปาวๆ ให้เลือกคนดี มีคุณธรรมเข้าสภา เพื่อเป็นปากเป็นเสียงแทนตนเอง ดูแต่ละพรรคโฆษณาพรรคตนเองดีอย่างนู้นดีอย่างนี้ สร้างอย่างนู้นลดภาษีอย่างนี้(ลดภาษีแล้วพวกท่านจะกินพอไหมง่ะ) เนี่ยแหละโฆษณาชวนเชื่อที่ทุกคนกล่าวขวัญถึงไม่ต้องไปหาที่ไหนไกล ดูแล้วเซ็งว่าเราต้องเลือกคนพวกนี้เข้าไปกำหนดทุกอย่างภายใน 4 ปีข้างหน้าอย่างนั้นน่ะเหรอ ทุกคนเต็มไปด้วยกระตือรือร้นหรือความกระหายต่อเงินภาษีของประเทศเต็มเปี่ยม ผมได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตาคิดเพียงว่า “เอาวะ… ภาษี 100 ส่วนให้พวกท่านกินซัก 80 ส่วน ยังไงก็ยังเหลืออีกตั้ง 20 ส่วนเอาไปพัฒนาประเทศ ยังไงประเทศเราและพวกเราทุกคนก็คงเต็มใจรอและพร้อมจะจูงมือประเทศรอบๆ ข้าง รุ่งเรืองไปพร้อมๆกัน….”
เคยได้ยินคำที่ว่าปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ แต่ปัญหาอันนี้มันขมวดเป็นปม ยุ่งเหยิงเกินกว่าใครจะแก้ไหว มีอยู่ทางเดียวต้องตัดปมทิ้งให้หมด…
ปล. อยากจะเขียนถึงสาเหตุจริงๆ แต่น่าจะยาวเกิ๊นไว้มาต่อวันหลังละกัน(ว่าแต่มีคนอยากอ่านด้วยเหรอ…)
