ปาร์ตี้ที่วี9…

บทนี้…ผสมแอลกอฮออล์ห้าสิบเปอร์เซนต์…ซึ่งแอลกอฮออล์ที่แย่ในสายตาคนทั่วไป สามารถตัดความคิดซ้ำซ้อนในบางส่วนออกไปได้ผมนั่งแท็กซี่กลับจากงานปาร์ตี้ครบรอบ 5 ปีของวีไนท์… เสียงเพลงผ่านทางวิทยุเอฟเอ็ม เพียงแค่เพลงเศร้าธรรมดา…ก็ทำให้ผมน้ำตาไหลได้….ถ้าจะบอกว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮออล์ก็คงมีส่วนที่ 50 เปอร์เซนต์…บทเพลงของคนอกหักทั่วๆไปสามารถทำให้คุณเศร้าได้เสมอในยามที่สติไม่เต็ม 100…

…เพลงทั่วๆไปที่ฟังแล้วผมก็อดคิดถึงความรู้สึกผูกพันเก่าๆไม่ได้…ผมพยายามมากแล้วที่จะไม่เปรียบเทียบ…

…ถึงแม้จะมีคนบอกว่าผมเป็นคนจำพวกที่ยึดติดกับอดีตเก่าๆ…

…ผมคงไม่คิดจะยึดติดกับอดีตเลยถ้าสิ่งที่เข้ามานั้นไม่สามารถทำให้ผม รำลึกถึงซักครึ่งหนึ่ง

…ผมเพียงแค่ต้องการความรู้สึกต่อกันที่ไม่ต้องกลั่นกรองผ่านความคิด 5 หรือ 10 ชั้น

…ผมไม่อยากรับรู้สิ่งที่ตัวเองต้องรู้สึกให้นึกถึงความรู้สึกที่ผ่านหลายปีอีกแล้ว

…ถึงแม้บัญญัติยางค์ของผมจะบัญญัติไว้ว่าตัวเองจะมีความอิ่มเอม ในการรับรู้ความเจ็บปวด…ความสุข…ความหลงไหล…

…แต่พอถึงการรับรู้จริงๆ…ผมอิ่มเอมกับมัน…ผมรู้สึกถึงค่าของมัน…แต่ผมก็ทนไม่ไหว…

…ผมคิดถึงความว่างเปล่าของสิ่งสัมผัส….ไม่ต้องคิดอะไรเพิ่มเติม…

…ผมคิดถึงความคิดแบบบริสุทธื์…ไม่มีใส่ผงชูรส…ไม่ใส่น้ำตาล…ไม่ใส่น้ำปลา…

…แต่…ประสพการณ์ของทุกคนจำต้องสร้างเกาะป้องกันตนเองจากสิ่งที่เข้ามา…จำเป็นหรือ…สำคัญหรือ…

…มันไม่สำคัญ…แต่สมองคนมันวิวัตนาการพัฒนาจากความผิดพลาดในอดีต…

…พอทีเถอะนะเขาวงกตแห่งความรู้สึก…ผมสนุกในบางที…ผมเศร้าในบางที…และผมก็ทรมาณในบางที…

…*หากความรักเกิดในความฝัน
เราจูบพิตโดยไม่รู้จักกัน
ปฏิทินไม่บอกคืนและวัน
อย่างที่ฉันไม่เคยต้องการ
ไม่อยากให้เธอได้พบกับฉัน
เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน
จูบเพื่อรำลาในความสัมพันธ์
ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป
โดยไม่รู้จักเธอ*…

ปล. ตี 4 แล้ว…เหนื่อยแล้ว…นอนแล้ว…ราตรีสวัสดิ์…