วันก่อนมีเสียงผ่านเข้ารูหูว่า “คิดยังไงถึงซื้อรถเต่า” ผมนิ่งไปประมาณ 5 วินาทีบวกกับการควาญหาคำตอบอีก 5 วินาที เลยตอบไปแบบหวนๆว่า “ก็ชอบอ่ะ…”
หลังจากคำถามในวันนั้นผมก็คิดถึงรถเต่าที่ผมขายไปแล้วเป็นช่วง ช่วง… แน่นอนว่าไม่ใช่ หลินฮุย เพราะไม่ใช่แพนด้า…(ผมช่างกล้าเล่น) กลับมามองถึงตัวคำถามก็แปลกดี เพราะคนที่พูดถึงมัน(รถเต่า) มักจะพูดว่า”โหย…เสียดายจัง ทำไมถึงขายรถล่ะ” ไม่ก็ “โหย น่าจะเอามาขายผม ผมชอบมากเลยอ่ะพี่ ถ้ามีอีกผมขอผ่อนนะพี่” (ตกลงมันชอบรถเต่าหรือมันชอบผ่อนฟร่ะ) คนอีกกลุ่มนึงคิดในใจว่า “ที่เอ็งขายไปคงเป็นเพราะมันซ่อมบ่อยล่ะสิ” “มันมีปัญหาบ่อยล่ะสิ” เปล่าเลยครับ อยู่กับผมมันเคยงอแงแค่สองครั้ง นอกนั้นมันทำหน้าที่ของมันอย่างสุจริตใจ ไม่เคยที่จะคอรัปชั่นไปรับเงินจากอู่ซ่อมเพิ่มเลย…
…กับประโยคที่ว่า “คิดยังไงถึงซื้อรถเต่า” ดังก้องกังวาลในสมองเกือบทุกวัน…และก็กระตุ้นความรู้สึกให้ผมคิดถึงมันอยู่เรื่อยๆ… (กรุณาอย่านึกในใจด่าผมว่าว่างงานจนมีเวลาคิดอะไรฟุ้งซ่าน)
…ผมจำภาพที่เห็นมันวิ่งออกไปโดยที่ผมไม่ได้เป็นคนขับได้ติดตา…
ป่านนี้มันคงวิ่งเล่นบนถนนต่างจังหวัดที่เต็มไปด้วยอากาศบริสุทธิ์อย่างมีความสุข…
นั่นสินะ.. . .หวังว่ามันคงสบายดี
งืม ชั้นก็อยากได้รถเต่านะ แต่ขอเป็นเต่ารุ่นใหม่
แต่กว่าจะมีปัญญาซื้อมันก็คงกลายเป็นรถเต่ารุ่นล้านปีไปแล้วมั้ง
ปล่อยเต่า (ไป) ได้บุญ เน้อ
เพิ่งสังเกตุว่าพี่ชอบใช้ จุด จุด จุด (…) เวลาตั้ง Subject