วัยและวัน…

ตัวเลขระบุอายุขัยของผมเลื่อนเป็นเลข 31 บริบูรณ์แล้ว ความรู้สึกกลับไม่ตื่นเต้นเท่าเลข 30 เมื่อปีที่แล้ว สงสัยต้องรอถึงเลข 40 ความตื่นเต้น(ความดัน)คงมากกว่านี้แน่นอน…

ในวันที่เลขของอายุเพิ่มขึ้น ทุกคนมักจะมองกลับไปเสมอว่าช่วงปีที่ผ่านมาตัวเองทำอะไรไปแล้ว, ยังไม่ได้ทำอะไรบ้าง, ความสำเร็จ, ความผิดหวังและความอื่นๆ แต่สำหรับผมในช่วงสองสามปีหลังนี้ มองกลับไปก็จะพบกับความราบเรียบและว่างเปล่าเสมอ ไม่มีอะไรให้ตัวเองรู้สึกปลาบปลื้มหรือว่าเสียใจอะไร

เอ…จะว่าไปก็มีเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่น่าจำเช่น เมาสลบคาอาร์ซีเอ วูบสลบในห้องส้วมที่บ้านขณะทำกิจ เผลอใจให้ผู้หญิงที่มีแฟนเป็นตำรวจ(อาการเผลอเป็นอาการชั่ววูบสามารถกลับมามีสติได้เสมอ) แต่เหล่านี้ก็ไม่น่าจะนับเป็นความสำเร็จหรือความผิดหวัง อย่างใดอย่างหนึ่งได้หรอกมังครับ มันเป็นเหมือนเป็นฝุ่นละอองของชีวิตที่ทุกคนต้องเจอะเจอ แล้วแต่ว่าก้อนฝุ่นจะเล็กหรือว่าจะใหญ่

อีกหนึ่งอย่างสำหรับคนที่วัยเริ่มต้น 30 เริ่มวิตกคือความสูงอายุที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ หน้าเหี่ยว ตีนกา พุงโล้ และอื่นๆที่ร่างกายสามารถให้ได้เมื่ออายุเพิ่มขึ้น ส่วนตัวไม่เคยวิตกกับเรื่องดังกล่าว (หน้าเหี่ยว ตีนกา พุงโล้ พวกนี้มีครบตั้งแต่สมัยมัถยมแล้ว) ผมวิตกทางเดินที่มองไม่เห็นของตัวเอง ตลอด 2-3 ปีที่ผ่านมาไม่ว่าจะเปิดสวิตท์ไฟทางเดินมากี่ครั้งมันก็ไม่ติด เดินคลำทางกับฝาผนังอุ่นๆ ตลอดทางเดินบางทีคลำเจอสวิตท์ไฟบ้าง แต่ไม่เคยเปิดติด ผมมืดมน และดำดิ่งไปเรื่อยๆ ใครเห็นสะพานไฟก็ช่วยสับเปิดให้หน่อยนะครับ ผมจะได้เลิกพึ่งพาฝาผนังอุ่นๆผืนนี้ได้แล้ว

ปล. ของขวัญปีนี้ได้รองเท้าและดอกไม้บนโหล(จากเพื่อนๆ) ผมปลื้มใจนัก “เพื่อน…กูรักมึงว่ะ”