แขน…

นิตยสารเล่มที่ 21 ที่กำลังทำอยู่นี้ค่อนข้างวกวน…แบบว่าไม่รู้จะจบเมื่อไหร่… ผมเฉยๆนะ ก็บ่นบ้าง ก็เซ็งบ้างแต่ไม่มีปัญหาอะไร

…เมื่อวานเดินทางกลับบ้านเวลา 23.30 อย่างเหนื่อยเล็กๆ เดินขึ้น สถานีรถไฟฟ้าเพลินจิตมีคนรอฝั่งเดียวกับผม 2 คน คงไม่มีอะไรจะรู้สึกเค้วงคว้างเท่ากับการรอรถไฟฟ้ายามดึกขนาดนี้ จะลงก็ไม่ได้ เปลี่ยนสายก็ไม่ได้ “เมื่อไหร่จะมา เมื่อไหร่จะมา…”

1 อึดใจ…

2 อีดใจ…

3 อึดใจ…

“นั่นไงมันมาแล้ว” จะว่าไปดึกอย่างงี้ก็มีข้อดีอยู่บ้างคือ เราไม่ต้องฟังเสียงนกหวีดล้ำหน้า ของหน่วยรปภ เพราะจะมีเหล่านักเตะกองหน้า ปลอมตัวเข้ามาในสถานีตลอดเวลา บางทีถ้ารปภ.เหล่านี้ไป สมัครไลน์แมน คงจะสอบติดเกือบยกแผง

ผมผลุบตัวเองเข้าไปอยู่ในยานบีทีเอส เกาะเสาในท่าที่ถนัด แต่ไม่ใช่กรีนแอนด์เจิร์กนะครับ คนน้อยมากจนผมไม่ได้สังเกตอะไร นอกจากหุ่นตัวเองบนภาพสะท้อนจากกระจก

ผ่านสถานีชิดลมผมหันไปด้านขวาผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเก้าอี้ริมสุด พิงตัวกับกระจกกั้นผมมองไม่เห็นหน้าเธอ ผมเธอยาวประมาณกลางหลัง แต่สิ่งที่ทำให้ผมสะดุดใจก็คือต้นแขน… ต้นแขนของเธอพิงนาบกับกระจก แขนสีเนื้ออมชมพูที่เนียนเรียบปราศจากริ้วรอยใดๆทั้งสิ้น ทำให้ผมอึ้ง…

มองแขนเธอจากสถานีชิดลม…ถึงสถานีสยาม

…สถานีสยาม… ถึงเวลาแล้วที่ผมต้องจากแขนที่สวยงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น…

ตอนเดินออกจากรถไฟฟ้าผมพยายามมองหน้าเธอเพียงเพื่ออยาก เห็นว่าคนที่มีแขนที่สวยงามขนาดนี้ หน้าตาจะเป็นเช่นไร แต่ผมเห็นเพียงเสี้ยวนึงของใบหน้าเธอผ่านเงาสะท้อนของกระจกเท่านั้น…

…ระหว่างเดินไปเปลี่ยนรถอีกขบวนและหลังจากลงรถไฟฟ้าและวันรุ่งขึ้น ผมก็พยายามสังเกตท่อนแขนอีกหลายๆท่อน แต่ผมก็ไม่เจอแขนท่อนไหนที่สวยงามเท่ากับแขนของสาวนั้นอีกเลย…